Resocjalizacja to zajęcie wymagające od absolwentów tego kierunku dużych nakładów kreatywności. Oprócz wiedzy teoretycznej, którą zdobywają  podczas studiów, profesja ta wymaga pomysłowego i skutecznego podejścia do podopiecznych. Metody pracy z nimi muszą być cały czas gruntownie modyfikowane i na nowo poddawane ocenie. Potrzebne są innowacyjne rozwiązania i projekty, które sprawią, że proces resocjalizacji naprawdę będzie miał sens. Pole do popisu jest większe ze względu na to, że specjaliści z tej dziedziny pracują z różnymi grupami społecznymi i instytucjami. Absolwenci resocjalizacji są wszechstronnie przygotowani do działalności zawodowej, zarówno w placówkach państwowych i pozarządowych, zajmujących się organizacją środowiska społecznego, diagnozowaniem osób i grup doświadczających trudności w funkcjonowaniu społecznym, jak i w placówkach mających za zadanie reagować na problemy wynikające z patologii społecznych. Ich działania kierowane są zarówno do dzieci, jak i dorosłych. Obecnie wachlarz możliwości pracy dla specjalistów z tej dziedziny jeszcze bardziej się powiększa. – Zainteresowanie studiowaniem resocjalizacji utrzymuje się na stałym, wysokim poziomie, a nawet można powiedzieć o pewnej tendencji wzrostowej. Wynika to zapewne z faktu, że w przedszkolach i szkołach zaczęto traktować dzieci ze środowisk zagrożonych, jak dzieci ze specjalnymi potrzebami edukacyjnymi. W zawiązku z tym placówki zobowiązane są do organizowania dla nich pomocy psychologiczno – pedagogicznej. A do tego potrzebni są pedagodzy z przygotowaniem z zakresu resocjalizacji – mówi dr Justyna Leszka, Dziekan Wyższej Szkoły Edukacji Integracyjnej i Interkulturowej w Poznaniu.     

Obecnie odchodzimy od systemu karania, a zwracamy się ku większej edukacji i niesieniu pomocy tym, którzy mogą być zagrożeni wykluczeniem społecznym. Zwracamy większą niż kiedyś uwagę na tych, którzy charakteryzują się odstępstwami od społecznie akceptowanych norm i zachowań. Poszukujemy rozwiązań, by osoby z trudnościami funkcjonowania w swoim otoczeniu, stały się pełnoprawnymi uczestnikami społeczeństwa. Sprawia to, że obecnie resocjalizacja cieszy się opinią kierunku nowoczesnego, który coraz częściej zwraca uwagę na rolę profilaktyki i prewencji w środowisku otwartym, a nie na pracę w zakładach karnych lub innych zamkniętych ośrodkach. Studenci podczas pięciu lat edukacji nabierają niezbędnej teorii z zakresu pedagogiki i psychologii i obowiązkowo łączą ją z praktyką. Dlatego zawód ten z roku na rok cieszy się wzrastającym zaufaniem i opinią jednego z tych, które innowacyjnością swojego podejścia do pacjentów wpływają na zdrowsze społeczeństwo. – Powszechna wiedza o resocjalizacji jest dość dobra i pokrywająca się z rzeczywistością. Ludzie na co dzień spotykają się z licznymi problemami społecznymi i choćby z mediów uzyskują świadomość, jak ważna jest praca i wsparcie środowisk zagrożonych – mówi dr Leszka, Dziekan Wyższej Szkoły Edukacji Integracyjnej i Interkulturowej w Poznaniu. –  Studenci wybierający specjalność resocjalizacja, zazwyczaj mają już sprecyzowany obraz i obszary zainteresowań typu: praca z rodzinami, z uzależnionymi, z młodzieżą czy w więzieniach. W tym zawodzie potrzebne są osoby o różnorodnych predyspozycjach i cechach osobowych, bo rynek zatrudnienia jest bardzo specyficzny i zróżnicowany – dodaje.

Dzięki wiedzy merytorycznej, przygotowaniu pedagogicznemu i wielu godzinom praktyk, absolwent resocjalizacji może podjąć pracę w różnych placówkach niosących pomoc zarówno dorosłym, jak i dzieciom. Studenci kończący ten kierunek są wykwalifikowanymi pracownikami zajmującymi się problematyką przestępczości, osób wykluczonych jak i prewencją wśród dorosłych i młodzieży. Nie tylko silny charakter, odporność na stres i wytrwałość wystarczą, by po skończeniu resocjalizacji czuć się spełnionym. Poczucie powołania i niesienia pomocy – to elementy, które przydają się w nie tylko zawodzie lekarza, psychologa, ale i absolwenta resocjalizacji.